يا على حيران نمىشود كسى كه از خدا استخاره كند ، و پشيمان نمىشود كسى كه با مردم مشورت كند « 9 » . و بدان كه بعد از طلب خير از حق تعالى بايد كه هر امر كه رخ نمايد به آن راضى باشد ، و بداند كه خير او در آن بوده است كه واقع شده است ، هرچند در نظر او بد نمايد و موافق خواهش او نباشد . و برقى در محاسن به سند معتبر از حضرت صادق ( عليه السلام ) روايت كرده است كه دشمن‌ترين خلق خدا كسى است كه خدا را متهم دارد . راوى گفت : كسى باشد كه خدا را متهم دارد ؟ فرمود : بلى كسى كه طلب خير از خداوند خود بكند ، و بعد از آن امرى كه واقع شود به آن راضى نباشد ، پس خدا در خيرخواهى خود يا دانستن خير او متهم داشته « 10 » . و سيد بن طاووس ، از حضرت صادق ( عليه السلام ) روايت كرده است كه خداوند عالم مىفرمايد : هر كه راضى به قضاى من نباشد ، و شكر نعمتهاى من نكند ، و شكيبايى در بلاى من به عمل نياورد ، پس پروردگارى به غير من طلب كند ، و هر كه به قضاى من راضى باشد و بر نعمتهاى من شكر كند و بر بلاى من صبر كند ، بنويسم او را از جمله صديقان نزد خود . و حضرت فرمود : هر كس طلب خير كند از خدا در امرى ، و يكى از دو امر براى او به عمل آيد ، و در دلش چيزى بوده باشد - يعنى : از عدم خشنودى ، يا خيربودن آن امر ، پس خدا او را متهم داشته در قضاى او « 11 » . و كلينى ، به سند صحيح از حضرت صادق ( عليه السلام ) روايت كرده است كه داناترين مردم به خدا ، كسى است كه راضىتر باشد به قضاى او « 12 » .

--> ( 9 ) - أمالى شيخ طوسى ، 1 / 135 . ( 10 ) - محاسن برقى ، ص 598 ، ح 5 . ( 11 ) - بحار الانوار ، 91 / 225 از فتح الابواب . ( 12 ) - اصول كافى ، 2 / 60 ، ح 2 .